Prawo cywilne

Kilka uwag praktycznych dotyczących testamentu duchownych

Dziedziczenie testamentowe daje możliwość wyrażenia swojej woli odnośnie do rozporządzenia majątkiem po śmierci. Tematyka ta jest bardzo rozbudowana. W niniejszym artykule przedstawionych będzie zaledwie kilka uwag praktycznych dla duchownych dotyczących testamentu. Planowane są następne teksty, w których będą omówione najważniejsze elementy dziedziczenia testamentowego oraz sytuacje mogące powodować zmianę ostatniej woli testatora wbrew jemu samemu. Przykładowo będą to sytuacje, gdy: 1) testament jest nieważny i następuje dziedziczenie na podstawie ustawy, 2) wysunięte zostanie roszczenie związane z zachowkiem, 3) pojawią się roszczenia spadkobierców wobec ostatniej parafii zmarłego duchownego czy też 4) ktoś wysunie żądanie uznania jednego ze spadkobierców za ni e godnego dziedziczenia.

Parafia a informacja publiczna

Jawność życia publicznego jest wartością i jednocześnie standardem w niemal każdym demokratycznym państwie prawa, także w Polsce. Ta jawność jest w naszym kraju konstytucyjnie oraz ustawowo zapewniona i obejmuje działania określonych (głównie publicznych) podmiotów oraz wydawanie przez (także niepubliczne) podmioty publicznych (np. pochodzących z podatków) środków finansowych.

Naruszenie i ochrona dóbr osobistych kapłanów i Kościoła

Dobra osobiste, chronione przez przepisy prawa cywilnego – Kodeks cywilny oraz Kodeks postępowania cywilnego – należy określić jako przymioty przynależne każdemu człowiekowi i bezwzględnie mu przysługujące, mające charakter niezbywalny, co oznacza, że nie można się ich wyrzec ani nie można zostać ich pozbawionym. Pomimo braku legalnej definicji tego rodzaju dóbr czy też zamkniętego ich katalogu przyjmuje się, że należą do nich swoboda sumienia, choć przykładowe wyliczenie zawarte w art. 23 k.c. pozwala uznać, że pod ochroną pozostaje szeroko pojęta wolność religijna; przede wszystkim ten jej wymiar, który polega na prawie do ochrony uczuć religijnych. Uczucia osób wierzących mogą być naruszane w szczególności przez przekroczenie granic wolności wypowiedzi, a także przez wszelki atak na religię czy osobę wierzącą. Za dobro osobiste są uznawane, poza wprost wskazaną swobodą sumienia, również praktykowanie obrzędów religijnych.